WOLA GRZYMALINA

  Powszechnie wiadomym jest fakt, iż w roku 1584 Jan Grzymała Wolski wybudował w Woli Grzymalinej drewniany kościół. Dawne to były czasy, pamiętające jeszcze króla Stefana Batorego i królową Annę Jagiellonkę. 400 lat historii naszej wioski jest nierozerwalnie związane z istnieniem naszego kościółka. Ile tam było chrztów, pogrzebów i ślubów tego już nikt policzyć nie zdoła. Wolski kościółek jest zbudowany z drewna, a drewno nie jest materiałem tak trwałym jak cegła, dlatego wymaga częstych remontów i konserwacji. Ile przez te 400 lat razy była wymieniana podłoga, gonty na dachu, ogrodzenie, ile razy były konserwowane obrazy i figurki tego również dzisiaj nikt oszacować nie jest w stanie. Musiała być u nas bardzo silna Wspólnota Wiernych, skoro nigdy nie zabrakło osób chętnych do pracy przy kościele. Ilu było księży, organistów, kościelnych, ministrantów, ile osób świeckich uczestniczyło w nabożeństwach i uroczystościach tego żadna kronika nie zapisała. I takim sposobem przetrwał z...

  W dniu 29 października 2022 r. zmarł Jerzy Siemisław Łątka. Był wybitnym orientalistą i znawcą państwa tureckiego, autorem niezwykle bogatej literatury orientalnej. Jerzy Łątka jest postacią zasłużoną dla Gminy Kleszczów. W roku 1993 napisał książkę o pochodzącym z Modrzewca, 3 km. od Kleszczowa tureckim generale Konstantym Borzęckim. Gdyby ta książka nie powstała, to nie dowiedzielibyśmy się o tym, że z terenu Gminy Kleszczów pochodził generał i że w Modrzewcu był kiedyś dwór szlachecki, gdzie zamieszkiwała rodzina Borzęckich. Rozmawiałem kilka razy z Jerzym Łątką przez telefon, wielokrotnie kontaktowaliśmy się mailowo. W roku 2021 udało nam się jako Stowarzyszeniu Ojcowizna Wola Grzymalina namówić Urząd Gminy Kleszczów i Gminną Bibliotekę w Kleszczowie do skontaktowania się z Jerzym Łątką celem napisania na nowo biografii Konstantego Borzęckiego. Autor zgodził się bez wahania i dzięki temu mamy teraz nową, opartą o nieznane dotychczas fakty biografię Konstantego Borzęckiego, ...

  Jednym z podstawowych produktów rolnych w naszej wiosce było mleko.  Prawie każde gospodarstwo w Woli Grzymalinej miało w swoim profilu działalności produkcję mleka. W zależności od wielkości gospodarstwa krowy w gospodarstwach występowały w ilości od 1 do 6. W tamtych czasach nikt nie posiadał dojarki. Wszystkie krowy musiały być wydojone ręcznie 2 albo 3 razy dziennie. Ciężka to była praca, co było szczególnie widoczne na spracowanych dłoniach wiejskich Gospodyń.  Część mleka była przeznaczona do bezpośredniej konsumpcji przez domowników, część była przeznaczona do produkcji śmietany, masła albo serów. Natomiast zasadnicza część „udoju” była przeznaczona na sprzedaż, z czego można było uzyskać w miarę przyzwoity na tamte czasy dochód. Aby mleko sprzedać, należało je dostarczyć do mleczarni. Tym zajmował się tzw. „wozak”. Gospodyni musiała wcześnie rano wystawić bańki z mlekiem na drodze a stamtąd zabierał je na furmankę wozak i zawoził do mleczarni.  Bańka musi...

  Posiadany jedynie szczątkowe informacje odnośnie tego, co się działo w naszej okolicy podczas Powstania Styczniowego. Wiadomym jest natomiast, iż w okolicach Woli Grzymalinej walczył podczas jednej z bitew zamieszkały w 1918 roku w Piotrkowie Trybunalskim Józef Jakubowski rocznik 1842. Informacja pochodzi ze starej broszury wydanej przez Starostwo Powiatowe w Bełchatowie. Jarek jarczeslaw@tlen.pl

                                                                  Łękawa rok 1965 Jak to się stało, że każdy Gospodarz z Woli Grzymalinej posiadał kawałek łąki na tzw „Tamtych Łąkach” pod Łękawą? Wydaje się to dziwne z uwagi na fakt, iż aby tam dojechać z Woli należało pokonać ok. 7 km. drogi. A z Łękawy było jakieś 1,5-2 km. Istnieje leganda mówiąca o tym, że dziedzic z Łękawy przegrał w karty Tamte Łąki z dziedzicem z Woli Grzymalinej. Pewnie niewiele w tym prawdy albo nawet wcale. Gdyby jednak jakaś iskra prawdy w tym była to zapewne wydarzenie to nie miało miejsca w czasie, gdy właścicielami Łękawy byli Przedpełscy, a właścicielami Woli Kronenbergowie. Tym bardziej, że Kronenbergowie byli zacnymi i zasłużonymi obywatelami. Leopold Wojciech Kronenberg zginął w czasie wojny walcząc przeciw Niemcom w partyzantce, a jego oj...

  Minęło już dwa lata odkąd doktor Piotr Czepas umieścił artykuł w naukowym czasopiśmie, którego treść dotyczyła naszej Woli Grzymalinej. Dla przypomnienia tego wydarzenia link poniżej. http://wolagrzymalina.blogspot.com/2021/01/wola-grzymalina-w-czasopismie-studia.html Jarek jarczeslaw@tlen.pl

  Furmanka była na wsiach podstawowym środkiem transportu. Każdy gospodarz mający do obrobienia kawałek ziemi musiał mieć furmankę. W dawnych czasach były to tzw „żelaźniaki” jak to u nas na wsi mawiano. Aczkolwiek taki „żelaźniak” był zbudowany głównie z drewna, a żelazne były tam przede wszystkim okucia kół. Poszczególne elementy składowe takiej furmanki były dosyć proste oprócz kół.  Wykonanie kół do drewnianej furmanki wymagało dużej wiedzy i doświadczenia. Zajmowali się tym kołodzieje, natomiast okucie do takiego koła wykonywał kowal. A więc tam, gdzie były furmanki na drewnianych kołach musiał być kołodziej i kowal. pl.wikipedia.org/wiki/Kołodziej www.youtube.com/watch?v=AOg1L0EVF1E  Kowala z Woli wszyscy doskonale pamiętamy. Był nim wszystkim dobrze znany i powszechnie lubiany Stanisław Alama. Natomiast kołodzieja w Woli Grzymalinej za mojej pamięci nie było. Z dostępnych mi informacji wynika, że przed wojną kołodziejem w Woli był Walenty Skalski, ojciec Stanisła...